Herkî bi hêz e ezbenî, ev e mafdarGer bawer nekî bibe li vê çîrokê guhdar Rojekê berxekê av vedixwarJi aveke pak û zelal ji rûbar.Gurekê birçî ji jor ve ew dîtî yeZû bi zû bi aliyê wê ve daketî yeDiyar bû ku li pey nêçîrê bû ye Gotîye:– hey pîsa gemar!Tu yî şêlû dikî ava...
Hebû tunebû, çûkek hebû.Çûkekî, bê kar û bar bû. Ji xwe re difirriya, dikir vîçevîç û li ser vê yan wê darê vedinişt. Lê rojekê biryara xwe da ku here ji bo xwe havilekê bike. Bi rê de çûk westiya li ser sitirîyekê venişt. Çima sitirîyek di lingê wî re neçû!! Sitirî gellekî canê wî...
Rojek ji rojên Tebaxê bû . Hewa pir germ bû. Her cih û der hêşînahî bû. Li çiyayan de ava hûnik herikiya. Koçeran ew wextan de diçûna zozanan. Nava wan koçeran de pîrikek hebû. Kurekî vê pîrikê jî hebû. Bizinên wê pîrikê hebûn. Rojek koçer dîsa diçûna zozanan. Ev pîrik û kure wî jî nav wan koçeran...
Dema mirovekî xetereyeke derbas kiribe û ders jê wergirtibe û ji ber wê çendê bi tedbîr tevbigere tê gotin.
Kenoka “Aqilê xwe ji dûvê rep girtiye.”
